من معتقدم ک آدما رو تو عصبانیت بشناسیم
اینکه میگن «تو عصبانیت حلوا خیرات نمی کنن»
همش برای توجیه کردن حرفاییه ک اون موقع زدن و موقعیتشون به خطر افتاده.

دقیقا آدما توی عصبانیت حرفایی رو میزنن ک همیشه بهشون فکر کردن ، ویا حرفهایی ‌ک هیچ وقت جنم به زبون اوردنش رو در حالت عادی نداشتن و نتونستن بگن و در کل حرفایی ک باورشون دارن.اگه کسی حتی توی عصبانیت وسط داد و بیداداش هنوزم حرفاش بوی دوست داشتن می داد اون آدم از ته قلبش شما رو دوست داره!

.

.

.

پس مراقب این آدما باشین!