دلم نمیخواد به خود قبلیم برگردم. چون دارم با استفاده از تجربههای زندگی گذشتهام به عنوان درس تبدیل به یه آدم بهتر میشم .
رشد اونجایی شکل میگیره ک بعد از جای زخم های زیادی ک روی روانت از رابطه ی بلاتکلیف مونده به اون نقطه ای میرسی که تک تک سلول هات باور دارن به اینکه:
تنها بودن ،بهای مراقبت كردنِ از خودته .
پس زمانی ک به نقطه ای رسیدم ک میتونم آدمارو راحت از زندگیم کنار بذارم،معنیش این نیست فرد بی احساسیم!
در واقع اونقدر بزرگ شدم ک بفهمم
« مهم تر از خودم کسی نیست»و باید از اونایی ک ناراحتم میکنن دور بمونم،
حتی اگه بی نهایت عاشقشون باشم :)
+اینجوری باشید
باور کن و مطمئن باش هیچ کس اونقدر ک تو به خودت فکر میکنی به تو فکر نمیکنه...
واقعیت اینه ما اونقدر ک خودمون تصور میکنیم
برای دیگران مهم نیستیم!پس چرا تموم عمرت رو در ترس و نگرانی از قضاوت کسانی صرف کنی ک حتی بهت فکر هم نمیکنن؟!
لطفا خودت رو از این همه تنش و فشار رها کن
و با آرامش خودتو زندگی کن
و راهی رو برو ک بهت حس خوب میده...